W stropie Teriva żebro rozdzielcze wykonuje się przy rozpiętości większej niż 4,0 m. Dla rozpiętości od 4,0 do 6,0 m stosuje się jedno żebro w środku przęsła, a powyżej 6,0 m – co najmniej dwa, rozmieszczone mniej więcej co 1/3 rozpiętości. Ostateczne wymagania zawsze określa projekt konstrukcyjny i dokumentacja konkretnego wariantu systemu Teriva.
Strop Teriva – co ile stosować żebro rozdzielcze?
Żebro rozdzielcze jest żelbetową belką prowadzoną poprzecznie do belek stropowych. Łączy je w sztywniejszy układ i pomaga rozłożyć obciążenia na kilka sąsiednich belek. Przy rozpiętości do 4,0 m zwykle się go nie wykonuje, chyba że projekt przewiduje je z powodu nietypowych obciążeń lub geometrii stropu.
Przy większych rozpiętościach sama liczba żeber nie wystarcza. Trzeba zachować ich właściwe położenie, wykonać wymagane zbrojenie i zakotwić pręty w wieńcach. Ogólne zasady można sprawdzić w poniższej tabeli:
| Rozpiętość stropu (m) | Liczba żeber | Rozmieszczenie |
|---|---|---|
| Do 4,0 | 0 | Żebro zwykle nie jest wymagane |
| 4,0–6,0 | Minimum 1 | W środku rozpiętości |
| Powyżej 6,0 | Minimum 2 | W odstępach około 1/3 rozpiętości |
Przykładowo przy rozpiętości 7,2 m dwa żebra dzielą strop na trzy odcinki po około 2,4 m. Takie wartości są zasadą orientacyjną dla typowych układów. Obciążenia skupione, ścianki działowe, nietypowy kształt stropu lub większa rozpiętość mogą wymagać innego rozwiązania.
Jakie wymagania musi spełniać żebro rozdzielcze?
Żebro powstaje w przerwie pozostawionej między rzędami pustaków. Betonuje się je na pełną wysokość konstrukcyjną stropu, razem z płytą nadbetonu. Typowe parametry podawane dla stropów belkowo-pustakowych obejmują:
- Szerokość żebra – zwykle 70–100 mm, czyli tyle, ile wynosi przerwa między rozsuniętymi rzędami pustaków.
- Zbrojenie podłużne – dwa pręty o średnicy minimum Ø12 mm, jeden w górnej, a drugi w dolnej strefie żebra.
- Strzemiona – najczęściej Ø4,5 mm w rozstawie co 0,6 m, zgodnie z dokumentacją danego systemu.
- Zakotwienie – pręty należy wprowadzić na minimum 0,5 m w prostopadłe wieńce lub podciągi.
- Beton – typowo minimum C20/25, z kruszywem o uziarnieniu do 10 mm.
W dokumentacjach różnych producentów mogą występować odmienne średnice prętów lub rozstawy strzemion. Z tego powodu nie należy przenosić parametrów z innego systemu bez sprawdzenia projektu. Żebro rozdzielcze nie jest tym samym co zbrojenie rozdzielcze stosowane w jednokierunkowo zbrojonych płytach żelbetowych.
Jak wykonać żebro podczas montażu stropu?
Żebro wykonuje się w trakcie układania stropu, a nie jako niezależny element po jego zabetonowaniu. Typowa kolejność prac wygląda następująco:
- W miejscu wskazanym w projekcie rozsuwasz rzędy pustaków, pozostawiając przerwę o szerokości około 70–100 mm.
- Czoła pustaków przy przerwie deklujesz, aby mieszanka betonowa nie wpłynęła do ich komór.
- Od spodu wykonujesz deskowanie albo stosujesz przeznaczoną do tego kształtkę żebra rozdzielczego.
- Układasz dwa pręty podłużne i strzemiona, zachowując ich położenie oraz wymagane otulenie betonem.
- Zakotwiasz pręty w wieńcach lub podciągach i betonujesz żebro w tym samym cyklu co cały strop.
Przed betonowaniem trzeba sprawdzić deklowanie pustaków, ciągłość zbrojenia i czystość przestrzeni żebra. Mieszankę należy dokładnie wprowadzić w przerwę i zagęścić, ponieważ niedopełnienie przekroju osłabia współpracę żebra z płytą stropową.
Dlaczego nie należy pomijać żebra?
Bez żebra poszczególne belki mogą uginać się nierównomiernie. Powoduje to tak zwane klawiszowanie pustaków i belek, czyli ich wzajemne przemieszczanie się pod obciążeniem. Skutkiem bywają rysy wzdłuż belek, pęknięcia ścianek działowych oraz zarysowania sufitu.
Żebro rozdzielcze nie zastępuje wzmocnienia pod ścianką działową równoległą do belek. W takim miejscu może być potrzebne zagęszczenie belek albo osobna belka żelbetowa zaprojektowana dla konkretnego obciążenia.
Nie każdy strop gęstożebrowy wymaga żeber w identyczny sposób. W niektórych systemach, na przykład Rector, poprzeczne usztywnienie zapewnia siatka zgrzewana układana w płycie. Dlatego przed rozpoczęciem prac trzeba sprawdzić oznaczenie systemu, jego instrukcję montażu i rysunki konstrukcyjne.
Dla typowego stropu Teriva najważniejsza reguła jest prosta: do 4,0 m żebro zwykle nie jest potrzebne, od 4,0 do 6,0 m wykonuje się jedno, a powyżej 6,0 m co najmniej dwa. W przypadku rozbieżności między ogólną zasadą a projektem pierwszeństwo ma dokumentacja konstrukcyjna.
