Strop Teriva – jak układać krok po kroku?

Strop Teriva układa się jako system gęstożebrowy: najpierw przygotowuje się podpory montażowe, następnie układa belki i pustaki, wykonuje wieńce, żebra rozdzielcze oraz zbrojenie podporowe, a dopiero potem betonuje całość. Instrukcja nie zastępuje projektu technicznego – rozstaw elementów, liczba podpór i rodzaj zbrojenia muszą wynikać z dokumentacji konstruktora.

Czym jest strop Teriva?

Teriva to strop gęstożebrowy, w którym głównymi elementami konstrukcyjnymi są kratownicowe belki stropowe, żebra oraz nadbeton. Pustaki układane między belkami pełnią funkcję wypełnienia i szalunku traconego. Nie przenoszą zasadniczych obciążeń konstrukcyjnych.

Montaż nie wymaga zwykle ciężkiego sprzętu, ale wymaga dokładnego wypoziomowania, właściwego podparcia i kontroli zbrojenia. Szczególne znaczenie mają stemplowanie, zbrojenie podporowe i nadbeton. Ich pominięcie lub wykonanie niezgodnie z projektem może doprowadzić do nadmiernego ugięcia, zarysowań, a nawet awarii stropu.

Przygotowanie stropu i podstawowe parametry

Przed rozpoczęciem prac trzeba sprawdzić wymiary pomieszczenia, poziom podpór, miejsca oparcia belek oraz zgodność dostarczonych elementów z projektem. Belki powinny opierać się na murach lub innych podporach konstrukcyjnych na długości co najmniej 100 mm. Przy ścianie nośnej o grubości mniejszej niż 200 mm belki po obu stronach ściany układa się mijankowo. Zalecane przesunięcie osi belek wynosi co najmniej 150 mm.

Rozstaw osiowy belek zależy od typu systemu. W praktyce spotyka się warianty o rozstawie 60 cm oraz 45 cm. Pustak ułożony między dwiema belkami służy do sprawdzenia tego wymiaru podczas montażu.

Podane wartości mają charakter orientacyjny. O zastosowanym typie stropu decydują między innymi rozpiętość, obciążenia użytkowe i projekt konstrukcyjny. Nie należy zamieniać wariantu systemu na inny wyłącznie na podstawie wymiarów pustaków.

Strop Teriva – jak układać krok po kroku?

1. Przygotuj i wypoziomuj podpory montażowe – ustaw stemple oraz rygle zgodnie z projektem i sprawdź ich stabilność. Podpory muszą przenosić obciążenia od belek, pustaków, zbrojenia i świeżego betonu.
2. Ułóż belki stropowe – oprzyj je na murach lub innych podporach na wymaganej długości. Rozstaw kontroluj, układając po jednym pustaku przy końcach każdej belki. Przy bezpośrednim oparciu na murze stosuje się warstwę zaprawy cementowej zgodnie z dokumentacją.
3. Wykonaj stemplowanie – liczbę podpór dobiera się do rozpiętości i projektu. W materiałach systemowych przewiduje się zwykle 1, 2 albo 3 podpory w jednym polu. Stemple ustawia się pod węzłami pasa dolnego kratownicy, a nie przypadkowo między nimi.
4. Ułóż pustaki – najpierw umieść po dwa rzędy pustaków przy podporach, aby ustabilizować rozstaw belek. Następnie wypełniaj kolejne pola, prowadząc montaż w jednym kierunku, prostopadle do belek. Pracuj z pomostów, których poziom znajduje się poniżej dolnej powierzchni belek.
5. Zamknij czoła pustaków – pustaki przylegające do wieńców, podciągów i żeber rozdzielczych powinny zostać zadeklowane. Zapobiega to wpływaniu mieszanki betonowej do ich wnętrza.
6. Wykonaj wieńce i żebra rozdzielcze – wieńce prowadzi się na obwodzie stropu, przy ścianach nośnych oraz w miejscach wskazanych w projekcie. Przy rozpiętości większej niż 3,4 m należy przewidzieć co najmniej jedno żebro rozdzielcze, o ile dokumentacja nie określa inaczej. Jego szerokość powinna wynosić zwykle 70–120 mm, a wysokość odpowiadać wysokości stropu.
7. Ułóż zbrojenie podporowe i zbrojenie nadbetonu – zbrojenie podporowe wykonuje się wzdłuż podpór poprzecznych, także na podporach skrajnych. Zbrojenie nadbetonu, na przykład w formie siatki zgrzewanej, trzeba zakotwić w wieńcach. Układ prętów, siatek i zakotwień musi odpowiadać projektowi oraz dokumentacji systemu.

Brak prawidłowego stemplowania jest zagrożeniem konstrukcyjnym. Podpory montażowe zabezpieczają belki przed nadmiernym ugięciem podczas układania pustaków i betonowania. Ich rozstawu nie wolno ustalać wyłącznie „na oko” ani zastępować przypadkowymi elementami.

Pod ściankami działowymi ustawionymi równolegle do belek trzeba wykonać wzmocnienie przewidziane przez konstruktora. Może ono polegać na ułożeniu dwóch lub większej liczby belek obok siebie albo na wykonaniu ukrytej belki żelbetowej. Nie należy opierać takiej ściany bezpośrednio na pustakach.

Zbrojenie podporowe jest wymagane dla zapewnienia odpowiedniej pracy stropu nad podporami. Norma PN-EN 15037-1 wskazuje konieczność zastosowania zbrojenia zdolnego do przeniesienia momentu nad podporą. Nie wolno więc rezygnować z siatek zaginanych ani zastępować ich prętami dobranymi bez obliczeń.

Odbiór techniczny przed betonowaniem

Przed zamówieniem mieszanki betonowej należy przeprowadzić odbiór częściowy. W razie wątpliwości odbioru powinien dokonać kierownik budowy lub konstruktor. Sprawdzenia wymagają przede wszystkim następujące elementy:

• Podpory montażowe są stabilne, wypoziomowane i ustawione zgodnie z projektem.
• Belki mają wymagane oparcie, właściwy rozstaw i nie są uszkodzone.
• Pustaki są ułożone prostopadle do belek, a ich czoła przy wieńcach i żebrach zostały zadeklowane.
• Wieńce, żebra rozdzielcze i zbrojenie podporowe mają układ zgodny z dokumentacją.
• Siatka zbrojenia nadbetonu jest ułożona na właściwej wysokości i zakotwiona w wieńcach.
• Szalunki są czyste, a pod stropem nie ma luźnych elementów, gruzu ani zanieczyszczeń.

Betonowanie stropu Teriva

Przed betonowaniem należy usunąć zanieczyszczenia i obficie zwilżyć pustaki oraz pozostałe elementy wodą. Ogranicza to szybkie wchłanianie wody z mieszanki betonowej. Żebra między pustakami i warstwę nadbetonu wykonuje się z betonu o klasie nie niższej niż C20/25, zgodnie z projektem i dokumentacją systemu.

Mieszankę układa się stopniowo, przemieszczając się w kierunku prostopadłym do belek. Nie wolno dopuszczać do miejscowego gromadzenia dużej ilości betonu, ponieważ może to przeciążyć fragment stropu przed uzyskaniem przez mieszankę wymaganej wytrzymałości. Trzeba dokładnie wypełnić przestrzenie między pustakami, okolice czołowych części belek oraz wieńce.

Po betonowaniu strop wymaga pielęgnacji. Należy chronić go przed zbyt szybkim wysychaniem, opadami i mrozem, a sposób postępowania dostosować do temperatury oraz warunków na budowie. Podpory usuwa się dopiero w terminie określonym przez kierownika budowy i po osiągnięciu przez beton wymaganej wytrzymałości. Najbezpieczniej traktować odbiór przed betonowaniem jako obowiązkowy etap prac, a nie formalność.

Prace przy stropie wpływają bezpośrednio na bezpieczeństwo konstrukcji budynku. Ostateczne rozwiązania, w tym rozstaw belek, liczbę podpór, rodzaj zbrojenia i sposób wykonania wzmocnień, muszą wynikać z projektu technicznego oraz dokumentacji producenta.